tds_thumb_td_300x0
Ne İzlemeli: Nuh Tepesi Film Yorumu

Başrollerini Haluk Bilginer ve Ali Atay‘ın paylaştığı, Cenk Ertürk‘ün ilk uzun metraj filmi Nuh Tepesi, geçtiğimiz Mart vizyona girse de vizyon tarihi pandeminin başı ile çakışınca izleyicisi ile beklenildiği gibi buluşamamıştı. Şimdi ise Netflix‘te yayına girmesi ile birlikte, merakla beklediğimiz bu film ile sonunda kavuştuk.

Taşrada geçen film, taşranın sıkıntılı yaşamıyla, bir baba oğul hesaplaşmasını konu alması nedeniyle Nuri Bilge Ceylan filmlerini oldukça andırıyor. Özellikle de Nuh Ağacı ve Ahlat Ağacı’nı benzetmeyen yoktur heralde… Evet, festival filmlerinde bu taşraya çakılıp kalmak artık kabak tadı vermeye çok yaklaştı hatta kimilerine göre çoktan verdi bile. O nedenle filmi eleştirenler genellikle buradan dem vurmuşlar. Yine de Nuri Bilge Ceylan filmlerini beğenen bir seyirci olarak, ilk uzun metraj filmde bu hissiyatı geçirmeyi başarmak bence gayet iyi ve başarılı.

Üstelik bu filmdeki taşra, NBC filmleri kadar ağır ve kasvetli değildi. Bana Nuh Tepesi’nin atmosferi daha çok Vince Gilligan‘ın Breaking Bad ve Better Call Saul‘undaki çöl atmosferini anımsattı. O sessizlik, kuraklık, doğallık, hasta ve sorunlu bir adam ve oğlunun çatışması…. Buradaki taşrada da benzer manzaralar ve yaşamlar vardı. Boğucu bir ortam değil de daha çok sessizlik, doğallık, yüzleşme, manzaralar…

”Yetersizliğinin Farkında Olan Bir Adama Kızamazsın ki, Merhamet Edebilirsin Ancak”

Filmin konusundan biraz daha bahsedecek olursak, Ömer (Ali Atay), babasından (Haluk Bilginer), ayrı büyümüş. Yine de babasının son isteği olarak onu köyüne götürmeyi kabul etmiş. Burada ise bir sürprizle karşılaşıyor. Hasta olan babasının köye dönme amacı, çocukken Nuh Tepesi’ne diktiği ağacın altına gömülmekmiş. Ancak bu ağacı köylüler Nuh Peygamber’in diktiğini söyleyerek köyden rant sağlayınca, bu ağacı 48 yıl önce ben diktim diyen İbrahim (Haluk Bilginer) ve köylüler arasında bir çatışma başlıyor…

Ömer de bu yolculukta babasını yalnız bırakmıyor. Boşandığı eşiyle olan problemlerini arkasında bırakarak babasıyla beraber ağacı kimin diktiğinin gizemini çözmeye ve babasına yardım etmeye çalışıyor. Aslında, annesini ve kendisini terk edip Paris’e giden babasına çok kızgın olmasına rağmen kendine, babasına ve boşandığı eşine onlar gibi bencil olmadığını ispatlama çabasında Ömer.

Geçmişi ile hala hesaplaşamamış, babasına kızgın olsa da onu tanımadan tamamlanmış hissedemeyeceğini düşünen, beli de babası gibi olmamak için onu daha iyi tanımak isteyen biri Ömer. Bu nedenle doğum yapmak üzere olan eski eşinden bebeğin velayetini de almak istiyor. Kendi yaşayamadığı çocukluğunu, kendi çocuğuna yaşatmak istiyor da diyebiliriz. O yetersizlik hissine o kadar aşina ki ”Bu çocuk bana hayran olacak.” diyerek, kendi çocuğuyla hayatına yeniden başlamayı bu kez güzel bir başlangıç yapmayı hayal ediyor.

Bu yetersizlik hissinin kaynağı da tabii ki kendi babası İbrahim. Ben kötü biri değilim, sadece yetersizim diyerek işin içinden sıyrılmaya çalışıyor. Bilmiyorum belki de haklı, ”Yetersizliğinin farkında bir adama kızamazsın ki” derken. Etkileyici ve haklılık payı olan bir söz olduğu yadsınamaz ama yine de bu kadar da kolay olmamalı. Film, herkese hak verdirerek ilerlemeye, ne yaşadılar bilemezsiniz, kimisinin de kapasitesi böyle, bu kadardır demeye çalışsa da Ömer’in hayatını bu kadar mahveden bir baba için, sıyrılmak bu kadar kolay olmamalı diye de düşünüyor insan.

Bu baba oğul kendi çatışmasını verirken, bir yandan da köylülere karşı aynı tarafta olunca yakınlaşmaları ve çözülmeleri de daha hızlı oluyor. Film Nuri Bilge Ceylan filmleriyle benzer birçok formül içerse de, yine de bu ağaç sahipliği ve tapu konuları ile hikayeyi farklı bir noktadan döndürmeyi de başarmış.

Gelelim Oyunculuklara…

Haluk Bilginer ve Ali Atay’ı Masum’dan sonra tekrar karşılıklı izlemek güzel oldu. Haluk Bilginer’in yer aldığı yapımlarda genellikle onun oyunculuğu ön planda olur, övgüler ona yağar ama bu filmde en büyük alkışı toplayan isim Ali Atay olmuş. Bariz bir şekilde parlıyordu oyunculuğu, Ömer karakterini öyle iyi giymiş ki, bir de en çok empati kurduğum karakter de Ömer olunca, sırtladı götürdü filmi Ali Atay benim için.

İmam rolünde Afrin Kuşaksız, Ömer’in boşandığı eşi rolünde Hande Doğandemir ve Cevdet rolünde Mehmet Özgür; hepsi de rollerinin hakkını vermişler.

Ben filmi beğenerek izledim, başarılı da buldum. İzlemenizi tavsiye ederim.

SİYAD, 53. Türkiye Sineması Ödülleri’nin Adaylarını Belirledi

Sinema Yazarları Derneği (SİYAD), 53. Türkiye Sineması Ödülleri’nin 11 daldaki adaylarını açıkladı. Bu yıl en çok adaylık alarak ön plana çıkan yapımlar, her ikisi de 10 adaylık alan “Nasipse Adayız” ve “Nuh Tepesi” oldu.

SİYAD üyelerinin 2020 yılında Türkiye’de sinemalarda gösterilen tüm yerli yapım filmler üzerinden yaptığı oylama neticesinde “En İyi Film” başta olmak üzere 11 dalda beşer aday belirlendi. Sonuca göre toplam 14 film en az bir adaylık elde etti.

53. SİYAD Ödülleri için Adaylık Elde Eden Filmler ve Adaylık Sayıları

  • Nasipse Adayız (10),
  • Nuh Tepesi (10),
  • Bozkır (8),
  • Bina (5),
  • Kronoloji (4),
  • Peri: Ağzı Olmayan Kız (4),
  • Kovan (3),
  • Biz Böyleyiz (2),
  • Eltilerin Savaşı (2),
  • Karakomik Filmler 2 (2),
  • Sıfır Bir (2),
  • Aether (1),
  • Aşk Tesadüfleri Sever 2 (1),
  • Kapan (1).

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu dalında iki oyuncusu aday olan Nasipse Adayız ile En İyi Erkek Oyuncu dalında iki oyuncusu aday olan Nuh Tepesi 10’ar adaylık elde etmeyi başardılar.

Nasipse Adayız filminden Ercan Kesal

Nasipse Adayız’ın yönetmeni, senaristi ve aynı zamanda da başrol oyuncusu olan Ercan Kesal ise En İyi Yönetmen, En İyi Senarist ve En İyi Erkek Oyuncu dallarında aday gösterildi.

Nuh Tepesi’nin iki erkek oyuncusu Ali Atay ve Haluk Bilginer En İyi Erkek Oyuncu dalında birbirlerine rakip oldular.

Nuh Tepesi filminden Ali Atay ile Haluk Bilginer

Belgesel, kısa film ve fantastik film dallarındaki SİYAD ödülleri adayları da önümüzdeki günlerde belirlenecek.

Tüm dallarda 53. SİYAD Türkiye Sineması Ödülleri’ni kazananlar, SİYAD üyelerinin yapacağı ikinci tur oylamanın ardından Mart ayında yapılacak törende duyurulacak.

53. Türkiye Sineması Ödülleri’nin 11 Daldaki Adayların Tam Listesi

EN İYİ FİLM

  • Aether
  • Bina
  • Bozkır
  • Nasipse Adayız
  • Nuh Tepesi

EN İYİ YÖNETMEN

  • Orçun Behram / Bina
  • Cenk Ertürk / Nuh Tepesi
  • Eylem Kaftan / Kovan
  • Ercan Kesal / Nasipse Adayız
  • Ali Özel / Bozkır

EN İYİ SENARYO

  • Ali Aydın / Kronoloji
  • Cenk Ertürk / Nuh Tepesi
  • Can Evrenol, Kutay Uçum / Peri: Ağzı Olmayan Kız
  • Ercan Kesal / Nasipse Adayız
  • Ali Özel / Bozkır

EN İYİ KADIN OYUNCU

  • Merve Dizdar / Eltilerin Savaşı
  • Cemre Ebüzziya / Kronoloji
  • Gupse Özay / Eltilerin Savaşı
  • Elif Sevinç / Peri: Ağzı Olmayan Kız
  • Meryem Uzerli / Kovan

EN İYİ ERKEK OYUNCU

  • Ali Atay / Nuh Tepesi
  • Haluk Bilginer / Nuh Tepesi
  • Ercan Kesal / Nasipse Adayız
  • Mücahit Koçak / Bozkır
  • Cem Yılmaz / Karakomik Filmler 2

EN İYİ YARDIMCI KADIN OYUNCU

  • Hande Doğandemir / Nuh Tepesi
  • Özay Fecht / Peri: Ağzı Olmayan Kız
  • Hümeyra / Biz Böyleyiz
  • Nazan Kesal / Nasipse Adayız
  • Selin Yeninci / Nasipse Adayız

EN İYİ YARDIMCI ERKEK OYUNCU

  • Tansu Biçer / Kronoloji
  • Çağlar Çorumlu / Karakomik Filmler 2
  • İnanç Konukçu / Nasipse Adayız
  • Mehmet Özgür / Nuh Tepesi
  • Hakan Emre Ünal / Bozkır

EN İYİ GÖRÜNTÜ YÖNETİMİ

  • Barbu Balasoiu / Nasipse Adayız
  • İlker Berke / Kapan
  • Federico Cesca / Nuh Tepesi
  • Ümit Çakmaksoy / Bozkır
  • Engin Özkaya / Bina

EN İYİ MÜZİK

  • Esat Bargun, Uğur Ataş / Sıfır Bir
  • Ozan Çolakoğlu / Aşk Tesadüfleri Sever 2
  • Can Demirci / Bina
  • Emir Ersoy / Kovan
  • Nilipek / Biz Böyleyiz

EN İYİ KURGU

  • Ali Aga / Nasipse Adayız
  • Naim Kanat / Sıfır Bir
  • Yorgos Mavropsaridis / Nuh Tepesi
  • Ali Özel, Mahmut Aran, Yakup İnanlı / Bozkır
  • Jan Ruschke, Selda Taşkın / Kronoloji

EN İYİ SANAT YÖNETİMİ

  • Ufuk Bildibay / Bina
  • Elif Domaniç / Peri: Ağzı Olmayan Kız
  • Oya Köseoğlu / Nasipse Adayız
  • Ahmet Yesevi Özel / Bozkır
  • Seda Saçlı / Nuh Tepesi
error: Korunan İçerik!